توقف اخراج: روند اضطراری

۴۸ ساعت اول: معمولاً چه چیزی مهم است

1. وقت گزارش‌دهی. بند 55(1) به افسر اجازه می‌دهد در جایی که دلایل معقول وجود دارد که فرد غیرمجاز (inadmissible) است و یا خطری برای عموم است یا احتمالاً برای اخراج حاضر نمی‌شود، حکم بازداشت و جلب صادر کند. اینکه وقت گزارش‌دهی در این ارزیابی اهمیت دارد یا نه به واقعیت‌های پرونده بستگی دارد.
2. اسناد و مکاتبات CBSA: دستور گزارش‌دهی، دستور اخراج، بلیت، نام و اطلاعات تماس افسر.
3. اینکه آیا درخواست دیگری در جریان است. درخواست توقف معمولاً به رسیدگی دیگری وابسته است، مانند بازبینی قضایی، درخواست H&C یا ارزیابی ریسک پیش از اخراج؛ وکیل می‌تواند تأیید کند کدام مورد صدق می‌کند.
4. مدارک آسیب. سوابق پزشکی، اطلاعات کشور مقصد، سوابق مدرسه و پزشکی فرزندان، ارزیابی‌های روان‌شناختی. اینکه کدام‌یک مرتبط‌اند به پرونده بستگی دارد.
5. مشورت حقوقی. وقتی تاریخ اخراج تعیین شد زمان کمی باقی می‌ماند و وکیل می‌تواند دربارهٔ زمان‌بندی در یک پروندهٔ مشخص مشورت بدهد.

گام اول: درخواست تعویق

طبق s. 48 قانون، دستور اخراج وقتی قابل‌اجراست که لازم‌الاجرا شده باشد و هیچ توقفی شامل آن نشود. در آن مرحله قانون مقرر می‌کند که «هرچه زودتر» اجرا شود (s. 48(2)).

در عمل، درخواست به تعویق انداختن اخراج به‌صورت کتبی به افسر اخراج داده می‌شود. قانون روشی برای تعویق مقرر نکرده است و این راهنما توضیح نمی‌دهد افسر تا چه حد اختیار موافقت دارد. این پرسشی برای وکیلی است که پرونده را دیده است. اینکه درخواست، پاسخ افسر یا رد درخواست بعداً بخشی از یک رسیدگی دادگاهی شود یا نه به پرونده بستگی دارد.

دلایلی که در درخواست آورده می‌شود با شرایط فرد فرق می‌کند، و اینکه هر یک از آن‌ها کمک کند یا نه به واقعیت‌ها بستگی دارد.

دادگاه فدرال چه چیزی را در نظر می‌گیرد

قانون و Federal Courts Act چارچوب حقوقی را می‌دهند، نه فهرستی از عوامل. بند 18.2 از Federal Courts Act به دادگاه اجازه می‌دهد تا زمانی که بازبینی قضایی در انتظار تصمیم نهایی است، دستورهای موقتی را که مناسب می‌داند صادر کند. درخواست توقف، درخواست چنین دستوری است.

معیارهایی که قاضی به‌کار می‌برد از آرای دادگاه‌ها می‌آید، نه از قانون. این مقاله آن‌ها را خلاصه نمی‌کند، چون بیان قابل‌اعتماد این آرا به خود آرا نیاز دارد. وکیل می‌تواند توضیح دهد این معیارها در یک اخراج مشخص چگونه اعمال می‌شوند.

آنچه به‌طور کلی می‌توان گفت این است که دادگاه بر اساس شواهدی که پیش رویش گذاشته می‌شود تصمیم می‌گیرد، معمولاً اظهارنامه‌های سوگندی و پیوست‌ها. مطالبی که شخصی و مستند هستند معمولاً مفیدتر از اظهارات کلی‌اند.

درخواست چگونه پیش می‌رود

1. درخواست اجازه و بازبینی قضایی ثبت می‌شود. این درخواست متوجه تصمیم یا موضوع دیگری بر پایهٔ قانون است و مهلت‌های ثبت ۱۵ روزه (موضوعی که در کانادا پیش آمده) و ۶۰ روزه (موضوعی که بیرون از کانادا پیش آمده) در IRPA s. 72(2)(b) بر آن اعمال می‌شود؛ اینکه آیا و چگونه اعمال می‌شوند باید با وکیل تأیید شود.
2. پروندهٔ درخواست با اظهارنامهٔ سوگندی، پیوست‌ها و استدلال کتبی تدوین می‌شود. طبق Rule 4(1) از Federal Courts Citizenship, Immigration and Refugee Protection Rules، بخش‌های فهرست‌شده‌ای از Federal Courts Rules بر این رسیدگی‌ها اعمال می‌شود، مگر در حدی که با قانون یا با آن قواعد ناسازگار باشند.
3. طرف مقابل ابلاغ می‌گیرد. IRPA s. 72(2)(b) ایجاب می‌کند اعلامیهٔ درخواست به طرف دیگر ابلاغ شود.
4. تاریخ جلسه ممکن است تعیین شود. زمان‌بندی را دادگاه تعیین می‌کند و بسته به شرایط فرق می‌کند.
5. دستور تصمیم می‌گیرد که آیا دادگاه تا تعیین تکلیف درخواست اصلی دستور موقت صادر می‌کند یا نه.

چرا درخواست‌ها ممکن است رد شوند

آرای دادگاه در این زمینه بر اساس واقعیت‌های خودشان تصمیم می‌گیرند و این راهنما نمی‌تواند بگوید چرا یک درخواست مشخص موفق یا ناموفق می‌شود. نکات زیر نگرانی‌های عملی کلی‌اند، نه آزمون‌های حقوقی.

• زمان محدود. وقتی تاریخ اخراج می‌رسد زمان کمی می‌ماند و این میزان مدارکی را که می‌توان جمع کرد محدود می‌کند.
• مدارک. دادگاه بر اساس شواهدی که پیش رویش گذاشته می‌شود تصمیم می‌گیرد، پس اظهارات بدون مدرک مطالب کمتری در اختیارش می‌گذارد.
• رسیدگی اصلی. بند 18.2 از Federal Courts Act از دستورهای موقت در یک درخواست بازبینی قضایی سخن می‌گوید، پس درخواست توقف به یک درخواست مرتبط است.

راه‌های دیگر توقف دستور اخراج

قانون فهرست می‌کند که دستور اخراج چه زمانی متوقف می‌شود (IRPA s. 50)، از جمله تا زمانی که توقفی که شعبهٔ تجدیدنظر مهاجرت، دادگاهی صالح دیگر یا وزیر صادر کرده برقرار است. مقررات موارد مشخص دیگری را می‌افزایند:

• دستور اخراج تا زمانی که فرد درخواست اجازهٔ بازبینی قضایی برخی تصمیم‌های شعبهٔ تجدیدنظر پناهندگی را که ادعای پناهندگی را رد می‌کنند می‌دهد متوقف است، با استثناهای فهرست‌شده، برای مثال دربارهٔ اتباع خارجی تعیین‌شده (designated)، جرم جدی و درخواست‌های تمدید مهلت (IRPR s. 231).
• اخراج وقتی متوقف می‌شود که وزارت به فرد اطلاع دهد می‌تواند برای ارزیابی ریسک پیش از اخراج درخواست دهد، برای مدت محدودی که در همان بند آمده است (IRPR s. 232).
• اخراج همچنین، برای تبعهٔ خارجی و اعضای خانواده، متوقف می‌شود در جایی که وزیر به این نظر برسد که ملاحظات انسانی و ترحمی یا سیاست عمومی آن را توجیه می‌کند، تا زمان تصمیم دربارهٔ وضعیت اقامت دائم (IRPR s. 233).

هیچ‌یک از این‌ها به‌طور خودکار شامل همهٔ افراد نمی‌شود. اینکه کدام‌یک شامل حال کسی می‌شود به نوع تصمیم، تاریخ‌ها و استثناها بستگی دارد. اگر توقفی صادر یا رد شود، اقدام بعدی به دستور مشخص و درخواست اصلی بستگی دارد و باید با وکیل تأیید شود. بازبینی قضایی فرایند دادگاهی جداگانه‌ای با قواعد خودش است.