برخورد خودرو با عابر پیاده یا دوچرخه‌سوار در انتاریو: ادعاها چگونه کار می‌کنند

اگر دربارهٔ تصادف عابر پیاده با ماشین در انتاریو تحقیق می‌کنید، قواعد مربوط به افراد بیرون از خودرو در نکات مهمی با قواعد سرنشینان فرق دارد. این صفحه آن‌ها را به زبان ساده توضیح می‌دهد.

پس از برخورد خودرو با عابر پیاده در انتاریو چه ادعاهایی مطرح می‌شود؟

پاسخ کوتاه: دو مسیر وجود دارد: ادعای مزایای قانونی از یک بیمه‌گر، و دعوا علیه راننده.

1. مزایای قانونی حادثه. یک بیمه‌گر خودرو این مزایا را بر پایهٔ Statutory Accident Benefits Schedule («SABS»، O. Reg. 34/10) می‌پردازد. هر بیمه‌نامهٔ خودرو، با رعایت شرایط و سقف‌های همان جدول، حاوی این مزایا فرض می‌شود (Insurance Act، s. 268 (1)).
2. ادعا علیه رانندهٔ مقصر. این یک دعوای مدنی است که برای مواردی مانند درد و رنج و از دست رفتن درآمد پول می‌خواهد.

درخواست مزایا همچنین پیش‌شرط طرح دعواست: دعوا برای آسیب بدنی ناشی از استفاده یا بهره‌برداری از یک خودرو نمی‌تواند آغاز شود مگر اینکه خواهان برای آن مزایا درخواست داده باشد (s. 258.3 (1)). قانون اضافه می‌کند که دعوا را باز هم می‌توان بدون رعایت این شرایط آغاز کرد، اما دادگاه هنگام تعیین هزینه‌های دادرسی عدم رعایت را در نظر می‌گیرد (s. 258.3 (9)).

اگر پیاده یا با دوچرخه بودید، چه کسی «شخص بیمه‌شده» به حساب می‌آید؟

SABS «شخص بیمه‌شده» را نسبت به یک بیمه‌نامهٔ مشخص خودرو تعریف می‌کند. یک دسته شامل کسی است که با خودروی بیمه‌شده «درگیر حادثه» شده باشد، به شرط آنکه در انتاریو رخ دهد (O. Reg. 34/10, s. 3 (1), clause (b)). دستهٔ دیگر شامل بیمه‌گذار نام‌برده، رانندگان مشخص‌شده و برخی اعضای خانواده است.

در SABS، «حادثه» رویدادی است که در آن استفاده یا بهره‌برداری از یک خودرو مستقیماً موجب یک اختلال شود (s. 3 (1)).

در Part VI از Insurance Act، «سرنشین» یک خودرو راننده، مسافر، یا کسی است که در حال سوار یا پیاده شدن است (s. 224 (1)). کسی که پیاده راه می‌رود یا دوچرخه می‌راند عموماً خارج از این تعریف است، بنابراین قانون برای تعیین اینکه کدام بیمه‌گر پرداخت می‌کند او را «غیرسرنشین» (non-occupant) به شمار می‌آورد.

کدام بیمه‌گر مزایای حادثه را به یک غیرسرنشین می‌پردازد؟

ماده s. 268 (2) در Insurance Act یک فهرست رتبه‌بندی‌شده برای غیرسرنشینان تعیین می‌کند. مراجعه به گام بعدی فهرست فقط وقتی انجام می‌شود که در گام قبلی امکان دریافت نباشد:

اگر فردی در گام ۱ یا ۳ بتواند علیه بیش از یک بیمه‌گر مطالبه کند، قانون به او اجازه می‌دهد انتخاب کند از کدام بیمه‌گر مطالبه کند (s. 268 (4)). بیمه‌گذار نام‌برده، یا همسر یا تحت‌تکفل او، عموماً ملزم است مطالبه را بر پایهٔ همان بیمه‌نامه انجام دهد (s. 268 (5))، پس جزئیات خانوار می‌تواند اهمیت داشته باشد.

مهلت‌های درخواست مزایای حادثه چیست؟

SABS گام‌هایی با مهلت کوتاه تعیین می‌کند:

• اخطار قصد درخواست: تا روز هفتم پس از رویدادهایی که استحقاق را ایجاد کرده‌اند، یا به محض آنکه پس از آن عملی باشد (s. 32 (1)).
• درخواست تکمیل‌شده: ظرف ۳۰ روز پس از دریافت فرم‌های درخواست از بیمه‌گر (s. 32 (5)).
• اعتراض به رد درخواست: درخواست به Licence Appeal Tribunal (Insurance Act, s. 280 (2)) باید ظرف دو سال پس از امتناع بیمه‌گر از پرداخت مبلغ مطالبه‌شده آغاز شود (SABS, s. 56).

پیامد ازدست‌رفتن یک گام به وقایع پرونده بستگی دارد و مهلت‌ها باید فوراً با وکیل تأیید شود.

ادعا علیه راننده چگونه پیش می‌رود؟

این دعوا مستلزم اثبات تقصیر و خسارت است.

اخطار و مهلت مرور زمان. پیش از طرح دعوا، خواهان باید ظرف ۱۲۰ روز از حادثه اخطار کتبی قصد طرح دعوا را ابلاغ کند، مگر اینکه دادگاه مدت بلندتری را مجاز کند (Insurance Act, s. 258.3 (1) (b))؛ آغاز دعوا بدون آن پیامدی در هزینه‌های دادرسی دارد (s. 258.3 (9)). مهلت مرور زمان پایه دو سال است که از کشف ادعا محاسبه می‌شود (Limitations Act, 2002, s. 4). کشف زمانی رخ می‌دهد که فرد واقعاً از وقایع کلیدی مطلع شده، یا شخصی معقول در همان موقعیت مطلع می‌شد، هر کدام زودتر باشد (s. 5 (1)). یک سقف نهایی جداگانهٔ ۱۵ ساله نیز اعمال می‌شود (s. 15 (2)). راهنمای مهلت‌های ادعای آسیب در انتاریو این زمان‌سنج را با جزئیات بیشتر توضیح می‌دهد.

آستانه‌ها. خسارت درد و رنج عموماً قابل مطالبه نیست، مگر اینکه مصدوم فوت کرده باشد، یا دچار بدشکلی جدی و دائمی، یا اختلال دائمی و جدی در یک عملکرد مهم جسمی، ذهنی یا روانی شده باشد (s. 267.5 (5)). هزینه‌های درمانی دروازهٔ مشابهی دارند (s. 267.5 (3)). دربارهٔ از دست رفتن درآمد، قانون مسئولیت را برای ۷ روز نخست و برای بخشی که پس از آن از ۷۰ درصد درآمد ناخالص ازدست‌رفته فراتر رود برمی‌دارد (s. 267.5 (1))؛ اینکه این موضوع در یک پروندهٔ مشخص چگونه محاسبه می‌شود باید با وکیل تأیید شود.

تقصیر مشترک. عابر پیاده یا دوچرخه‌سوار ممکن است تا حدی مسئول شناخته شود. وقتی تقصیر خود خواهان در خسارت نقش داشته باشد، دادگاه خسارت را به نسبت درجهٔ تقصیر تعیین‌شده برای هر طرف تقسیم می‌کند (Negligence Act, s. 3)؛ این قانون همچنین دادگاه را موظف می‌کند درجهٔ تقصیر هر شخص را تعیین کند (s. 1).

کدام مقررات *Highway Traffic Act* در برخورد با عابر پیاده و دوچرخه‌سوار مطرح می‌شود؟

این مقررات اغلب هنگام بحث دربارهٔ تقصیر مطرح می‌شوند:

• گذرگاه‌های عابر پیاده. راننده‌ای که به گذرگاهی نزدیک می‌شود که عابری در حال عبور است باید پیش از ورود توقف کند و تا زمانی که عابر هنوز در جاده است منتظر بماند (HTA, s. 140 (1)). عابران نیز تکلیف خود را دارند که پا به مسیر وسیله‌ای ننهند که چنان نزدیک است که راننده نتواند رعایت کند (s. 140 (4)).
• سبقت از دوچرخه‌سوار. راننده‌ای که از دوچرخه سبقت می‌گیرد باید تا حد عملی دست‌کم یک متر فاصله میان دوچرخه و خودرو بگذارد (s. 148 (6.1)).
• باز شدن در خودرو (dooring). برخورد درِ باز یا در حال بازشدن یک وسیلهٔ نقلیهٔ موتوری با دوچرخه‌سوار یا دوچرخه وضعیتی است که در آن مسئول وسیله باید به پلیس گزارش دهد (s. 199 (1) (b))، و برای تکلیف ماندن در محل، وسیله درگیر حادثه فرض می‌شود (s. 200 (1.1)).
• ماندن در محل. وقتی حادثه‌ای در یک بزرگراه رخ دهد، مسئول وسیلهٔ نقلیه‌ای که مستقیم یا غیرمستقیم درگیر بوده باید در محل بماند یا بازگردد، تمام کمک ممکن را ارائه دهد، و در صورت درخواست، مشخصات هویتی و بیمه‌ای را کتباً بدهد (s. 200 (1)).
• دوچرخه‌های برقی کمکی (e-bike). تعریف فعلی «bicycle» در HTA شامل دوچرخهٔ کمک‌برقی است و «motor vehicle» آن را شامل نمی‌شود (s. 1 (1))؛ قانون به اصلاحات در دست بررسی اشاره می‌کند.

اگر راننده فرار کرده یا بیمه ندارد چه؟

Insurance Act در پرونده‌های فرار راننده و راننده بدون بیمه دو پشتوانه می‌دهد:

1. مزایای حادثه همچنان می‌تواند مرجعی داشته باشد. اگر در گام‌های پیشین فهرست امکان دریافت نباشد، گام آخر مراجعه به Motor Vehicle Accident Claims Fund است (Insurance Act, s. 268 (2), para. 2, subpara. iv).
2. پوشش راننده بدون بیمه و ناشناس. هر بیمه‌نامهٔ خودرو باید پرداخت مبالغی را پیش‌بینی کند که شخص بیمه‌شده قانوناً حق دارد به‌عنوان خسارت آسیب بدنی از مالک یا راننده یک خودروی بدون بیمه یا ناشناس بگیرد، با رعایت شرایط، قیود، استثناها و سقف‌هایی که آیین‌نامه تعیین می‌کند (s. 265 (1)). تعریف «شخص بیمه‌شده» شامل بیمه‌شده و همسر و خویشاوندان تحت‌تکفل او است، وقتی سرنشین خودرو نبوده و یک خودروی بدون بیمه یا ناشناس به او برخورد کرده باشد (s. 265 (2)). «خودروی ناشناس» خودرویی است که هویت مالک یا راننده آن قابل احراز نباشد (s. 265 (2)).

Compulsory Automobile Insurance Act مقرر می‌دارد هیچ مالک یا مستأجری حق ندارد وسیلهٔ نقلیهٔ موتوری را در بزرگراه به کار ببرد، یا سبب یا اجازهٔ آن را بدهد، مگر اینکه بیمه باشد (s. 2 (1))، و Insurance Act طرح دعوای خسارت آسیب را از کسی که در زمان حادثه این قاعده را دربارهٔ همان خودرو نقض می‌کرده منع می‌کند (Insurance Act, s. 267.6 (1)). راهنمای Motor Vehicle Accident Claims Fund این صندوق را با جزئیات بیشتر توضیح می‌دهد.

اسکوتر برقی چطور؟

فهرست آیین‌نامه‌های Highway Traffic Act از یک پروژهٔ آزمایشی برای اسکوترهای برقی ایستاده نام می‌برد (O. Reg. 389/19)، اما این صفحه مفاد آن آیین‌نامه را شرح نمی‌دهد. اینکه یک اسکوتر برقی مشخص برای مزایای حادثه «خودرو» (automobile) به شمار می‌آید یا نه، و قواعد تقصیر و بیمه چگونه دربارهٔ آن اعمال می‌شود، به نوع وسیله و آیین‌نامه‌های جاری بستگی دارد و باید با وکیل تأیید شود.

چه زمانی صحبت با وکیل منطقی است

موارد رایج:

• یک مهلت اخطار، درخواست یا مرور زمان نزدیک است یا ممکن است گذشته باشد؛
• راننده صحنه را ترک کرده یا شناسایی‌شدنی نیست؛
• به‌نظر می‌رسد راننده یا مالک بیمه ندارد؛
• بیمه‌گر مزیتی را رد کرده یا کاهش داده است؛
• آسیب‌ها ممکن است دائمی باشند و بنابراین مسئلهٔ آستانه اهمیت دارد؛
• طرف مقابل می‌گوید عابر یا دوچرخه‌سوار تا حدی مسئول بوده است؛
• روشن نیست کدام بیمه‌گر مزایا را بدهکار است.

چه چیزهایی را باید جمع کرد

درخواست‌های معمول:

• گزارش پلیس یا شمارهٔ گزارش تصادف، و مشخصات تماس افسر؛
• عکس از صحنه، جراحات و دوچرخه یا لباس آسیب‌دیده، به‌علاوهٔ مشخصات شاهدان و هر فیلم موجود؛
• نام، پلاک و بیمه‌گر راننده، اگر معلوم است؛
• اطلاعات بیمه‌نامهٔ خودروی خانوار، در صورت وجود؛
• سوابق پزشکی، رسیدها و یادداشتی از روزهای غیبت از کار.