غرامت تصادف رانندگی در انتاریو واقعاً چگونه محاسبه می‌شود

ممکن است دو دعوای جداگانه داشته باشید

پس از تصادف رانندگی در انتاریو، معمولاً دو نظام ممکن است همزمان اعمال شوند و بر پایهٔ قواعد متفاوتی کار می‌کنند.

• مزایای حادثه (بدون تقصیر) از سوی شرکت بیمه و بر اساس SABS (جدول قانونی مزایای حادثه) پرداخت می‌شود و به اینکه چه کسی مقصر تصادف بوده وابسته نیست، هرچند Schedule شرایطی را فهرست می‌کند که در آن‌ها برخی مزایا قابل‌پرداخت نیستند. بسته به پوشش موجود، شامل دسته‌هایی مانند هزینه‌های پزشکی و توان‌بخشی، مراقبت پرستاری و جایگزینی درآمد است. راهنمای مزایای حادثه را ببینید.
• دعوای مسئولیت مدنی شکایتی علیه شخص مقصر است. این دعوا به زیان‌هایی مانند درد و رنج و کاهش درآمد می‌پردازد، و خسارت کاهش درآمد و مراقبت درمانی به اندازهٔ مزایای حادثهٔ دریافت‌شده یا در دسترس کاهش می‌یابد (Insurance Act، s. 267.8).

این صفحه دربارهٔ دعوای مسئولیت مدنی است.

مانع نخست: آستانهٔ قانونی

بر پایهٔ s. 267.5 قانون Insurance Act، افرادی که قانون از آن‌ها حمایت می‌کند (مالک، سرنشینان خودرو و هر کس در محل حادثه حاضر بوده) مسئول خسارت غیرمالی، یعنی اصطلاح حقوقی درد و رنج، نیستند، مگر آنکه مصدوم فوت کرده باشد یا یکی از این دو وضعیت را داشته باشد: بدشکلی جدی و دائمی، یا اختلال جدی و پایدار در یک کارکرد جسمی، ذهنی یا روانی که برای آن شخص اهمیت دارد. s. 267.5(3) دربارهٔ هزینه‌های درمانی همین دو شرط را اعمال می‌کند.

مقرره Ontario Regulation 461/96 در s. 4.2 معنای این عبارت را روشن می‌کند. به‌طور کلی:

• جدی: اختلال، توانایی شخص را برای ادامهٔ کار منظم یا آموزش شغلی، یا برای بیشترِ فعالیت‌های معمول زندگی روزمره، با توجه به سن، به‌طور اساسی مختل کند.
• کارکرد مهم: کارکرد باید برای وظایف اصلی کاری شخص، مراقبت از خود یا رفاه او، یا فعالیت‌های معمول روزانه‌اش اهمیت داشته باشد.
• دائمی: اختلال از زمان حادثه پیوسته ادامه داشته باشد و بر پایهٔ شواهد پزشکی انتظار نرود که به‌طور اساسی بهبود یابد، با فرض مشارکت معقول در درمان توصیه‌شده.

s. 4.3 همین مقرره شواهد لازم را مشخص می‌کند. پزشکی با آموزش مناسب باید ماهیت، دائمی بودن و اهمیت کارکرد مختل‌شده را توضیح دهد و شواهد دیگری باید تغییر در کارکرد را تأیید کنند.

اینکه آستانه برآورده شده یا نه را قاضی تعیین می‌کند، یا در جلسهٔ پیش از محاکمه بر پایهٔ s. 267.5(12) یا در خود محاکمه بر پایهٔ s. 267.5(15).

این بند دربارهٔ کاهش درآمد و هزینه‌های مراقبت چه می‌کند

قانون بخش‌های دیگر دعوا را نیز محدود می‌کند. دربارهٔ کاهش درآمد، s. 267.5(1) مسئولیت را برای هفت روز نخست پس از حادثه برمی‌دارد. دربارهٔ کاهش درآمد در دورهٔ بعد و پیش از محاکمه، مسئولیت را برای بخشی که از ۷۰ درصد درآمد ناخالص ازدست‌رفته بیشتر است، بر پایهٔ محاسبهٔ مقررات، برمی‌دارد. همین سقف دربارهٔ از دست رفتن ظرفیت کسب درآمد در آن دوره هم اعمال می‌شود. هزینه‌های درمانی تابع آستانهٔ s. 267.5(3) هستند.

مانع دوم: کسر قانونی

سازوکار آن، بر پایهٔ قانون و Reg. 461/96:

• برای بیشتر غرامت‌های درد و رنج، دادگاه غرامت را به اندازهٔ مبلغ بیشترِ میان $15,000 و مبلغی که مقرره تعیین کرده کاهش می‌دهد (s. 5.1 از Reg. 461/96 پیش از ۲۰۱۶ از $36,540 شروع شد و از آن زمان هر ژانویه تعدیل می‌شود).
• برای دعوای اعضای خانواده بابت از دست رفتن راهنمایی، مراقبت و همدمی (Family Law Act، s. 61(2)(e))، کسر قانونی بیشترِ میان $7,500 و مبلغی تعیین‌شده است (از $18,270 شروع شد و به همان شیوه تعدیل می‌شود).
• هرگاه غرامت، پیش از کسر، از مبلغ آستانه‌ای در s. 267.5(8.3) فراتر رود، کسر قانونی اعمال نمی‌شود. این مبلغ برای سال ۲۰۱۵ از $121,799 شروع شد و هر سال تعدیل می‌شود. برای دعوای اعضای خانواده، رقم معادل در s. 267.5(8.4) از $60,899 شروع شد.
• طبق s. 267.5(8.1.1)، اگر مصدوم بر اثر حادثه‌ای که پس از ۳۱ اوت ۲۰۱۰ رخ داده فوت کند، کسر قانونی بر خسارت غیرمالی اعمال نمی‌شود.
• اگر مصدوم خود نیز مقصر بوده باشد، s. 267.5(7) بند ۴ این کاهش را پیش از تقسیم خسارت بر پایهٔ s. 3 قانون Negligence Act اعمال می‌کند.

فقط یک مثال. اعداد زیر برای نشان دادن سازوکار ساخته شده‌اند و ارقام قانونیِ جاری نیستند. فرض کنید، صرفاً برای آموزش، کسر قانونی $50,000 و آستانهٔ بدون‌کسر $160,000 باشد:

دو ویژگی برجسته است. یک پرتگاه وجود دارد: غرامتی که در مرز یا زیر آن باشد با کل کسر قانونی کاهش می‌یابد، اما غرامتی که از آن فراتر رود کاهش نمی‌یابد. و کسر قانونی فقط بر خسارت غیرمالی اعمال می‌شود، پس کاهش درآمد، هزینه‌های مراقبت و هزینه‌های جیبی با آن کم نمی‌شوند.

انواع خسارت

دعوا معمولاً از چند جزء ساخته می‌شود، نه از یک عدد:

۱. درد و رنج (خسارت غیرمالی). جبران آثار غیرمالی جراحت. میزان غرامت به جراحت و تأثیر آن بر زندگی شخص بستگی دارد و آستانه و کسر قانونیِ بالا اعمال می‌شوند.

۲. کاهش درآمد گذشته. درآمدی که پیش از محاکمه از دست رفته، در چارچوب محدودیت‌های s. 267.5(1) که در بالا آمد.

۳. کاهش درآمد آینده و از دست رفتن ظرفیت کسب درآمد. برای فرد در سن کار با جراحت پایدار، این می‌تواند جزء بزرگی باشد. می‌تواند مسیر شغلی و ظرفیت شخص را در بر بگیرد، نه صرفاً درآمد فعلی.

۴. هزینه‌های مراقبت آینده. درمان، دارو، تجهیزات، تغییرات منزل و مراقبت پرستاری، با رعایت قاعدهٔ هزینهٔ درمانی در s. 267.5(3). در پرونده‌های جدی، هزینهٔ مراقبت آینده ممکن است توسط کاردرمانگران و اقتصاددانان ارزیابی شود.

۵. هزینه‌های جیبی. مبالغی که واقعاً به سبب جراحت پرداخت شده‌اند.

۶. دعاوی بر پایهٔ Family Law Act. طبق s. 61(1) قانون Family Law Act، همسر، فرزندان، نوه‌ها، والدین، پدربزرگ و مادربزرگ‌ها، برادران و خواهران می‌توانند زیان مالی خود را مطالبه کنند و طبق s. 61(2) خسارت می‌تواند شامل مبلغی بابت از دست رفتن راهنمایی، مراقبت و همدمی باشد.

چه چیزی عدد نهایی را جابه‌جا می‌کند

• دائمی بودن. شرط دائمی بودن بخشی از آستانه است، پس جراحتی که بهبود می‌یابد با جراحتی که بهبود نمی‌یابد بسیار متفاوت دیده می‌شود.
• شواهد پزشکی. مقررهٔ آستانه شواهد پزشک و تأیید مستقل را می‌طلبد، پس کیفیت پرونده‌های پزشکی اهمیت دارد.
• سن و درآمد. این‌ها در کاهش درآمد و ظرفیت کسب درآمد اثر می‌گذارند.
• انسجام. وقفه در درمان و روایت‌های ناهمسان را طرف مقابل می‌تواند مطرح کند.
• تقصیر. طبق s. 3 قانون Negligence Act، اگر تقصیر خود مصدوم در حادثه نقش داشته باشد، دادگاه خسارت را بر اساس سهم تقصیر هر طرف تقسیم می‌کند.
• بیمهٔ در دسترس. اینکه طرف مقصر پوشش کافی دارد یا نه، و اینکه خواندگان دیگر یا پوشش‌های دیگری وجود دارند یا نه، به واقعیت‌های پرونده و عبارت‌بندی بیمه‌نامه بستگی دارد.

نکاتی که می‌توانند ارزش دعوا را کاهش دهند

1. توافق پیش از روشن شدن تصویر. تا زمانی که بهبودی نامعلوم است، ارزش‌گذاری پرونده دشوار است و اثر رضایت‌نامهٔ امضاشده به متن آن بستگی دارد و وکیل باید آن را بررسی کند.
2. شمردن فقط هزینه‌های گذشته. نیازهای مراقبت آینده جزئی جداگانه‌اند و ممکن است از آنچه تاکنون خرج شده بزرگ‌تر باشند.
3. وقفه در درمان. طرف مقابل ممکن است استدلال کند که مراقبت از دست‌رفته به این معناست که جراحت بهبود یافته است.
4. اظهارات به بیمه‌گر طرف مقابل. آنچه شخص می‌گوید ممکن است بعداً در دعوا مطرح شود، و وکیل می‌تواند پیامدهای آن را توضیح دهد.

چه زمانی گفت‌وگو با وکیل ارزش دارد

• بیمه پیشنهاد توافق داده و مبلغ آن محل اختلاف است
• جراحت‌ها ماه‌ها ادامه یافته و هنوز بر کار یا زندگی روزمره اثر می‌گذارند
• اظهارنامهٔ دعوا یا سند بیمه‌گر رسیده است
• تقصیر محل اختلاف است، یا طرف مقصر ممکن است بیمه نداشته یا بیمهٔ ناکافی داشته باشد
• پزشکان وضعیت را دائمی توصیف می‌کنند

چه چیزهایی را جمع کنیم

• پرونده‌های پزشکی و گزارش‌های پزشک معالج
• فیش حقوقی، اظهارنامهٔ مالیاتی و نامه‌های کارفرما دربارهٔ غیبت از کار
• رسید درمان، تجهیزات و رفت‌وآمد
• پروندهٔ مزایای حادثه، از جمله هرگونه نامهٔ بیمه‌گر
• گزارش پلیس و عکس‌ها