شما تا حدی مقصر بودید. در واقع چه مبلغی دریافت می‌کنید

وقتی محاسبه با عدد نشان داده شود ساده است؛ پس در ادامه با عدد آمده است.

محاسبه، با یک عدد واقعی

Negligence Act (s. 3) به دادگاه می‌گوید وقتی خواهان نیز در ایجاد زیان مقصر شناخته شده باشد، غرامت را بر پایهٔ درجهٔ تقصیر تقسیم کند.

فقط به‌عنوان مثال توضیحی: اگر دادگاه راننده‌ٔ دیگر را ۸۰٪ مسئول و فرد آسیب‌دیده را ۲۰٪ مسئول بداند و کل خسارت ۱۰۰,۰۰۰ دلار ارزیابی شود، مبلغ قابل دریافت ۸۰,۰۰۰ دلار خواهد بود. این ارقام برای نشان‌دادن محاسبه ساخته شده‌اند و پیش‌بینی نیستند.

بخش 4 می‌افزاید که اگر تعیین درجهٔ تقصیر هر طرف عملی نباشد، طرفین به‌طور مساوی مقصر فرض می‌شوند. هرچه در ادامه می‌آید دربارهٔ این است که یک درصد چگونه به دست می‌آید، چون درصد بر پایهٔ شواهد محل بحث است و از پیش فرض نمی‌شود.

چه چیزی واقعاً درصد را جابه‌جا می‌کند

شرکت‌های بیمه برای تعیین درجهٔ تقصیر بیمه‌شدهٔ خود قواعد تعیین تقصیر (Fault Determination Rules) (R.R.O. 1990, Reg. 668) را به کار می‌برند. Insurance Act این قواعد را در جاهای مشخصی به کار می‌گیرد: برای تعیین جبران خسارت وسیلهٔ نقلیه بر پایهٔ مقررهٔ جبران مستقیم (s. 263)، و برای تقسیم جبران میان بیمه‌گران در برخی مزایای قانونی حادثه (s. 275). مقررهٔ 668 همچنین می‌گوید این قواعد بدون توجه به شرایطی مانند آب‌وهوا، وضعیت جاده یا دید به کار می‌روند (s. 3). هرجا بخش 263 اعمال شود، بند (4) آن به بیمه‌شده اجازه می‌دهد اگر راضی نیست که درجهٔ تقصیر طبق قواعد، درجهٔ واقعی تقصیر را دقیقاً منعکس می‌کند، اقامهٔ دعوا کند، و مسائل آن‌گاه طبق قواعد عادی حقوق تصمیم‌گیری می‌شود. خلاصه اینکه درصد بیمه‌گر محصول قواعد است، نه رأی دادگاه بر پایهٔ کل شواهد.

در دعوای دادگاهی، قاضی رفتار هر طرف را در آن شرایط بررسی می‌کند. نمونه‌هایی از آنچه معمولاً مطرح می‌شود:

استفاده از کمربند ایمنی. Highway Traffic Act رانندگان و سرنشینان را ملزم می‌کند از مجموعهٔ کمربند ایمنی استفاده کنند، با استثناهایی مانند گواهی پزشکی (s. 106). اینکه نبستن کمربند غرامت را کاهش می‌دهد یا نه، و تا چه اندازه، را دادگاه بر پایهٔ واقعیات پرونده تعیین می‌کند. Negligence Act (s. 3) به تقصیری نظر دارد که در ایجاد خسارت نقش داشته است، پس ارتباط کمربند با آسیب‌های مشخص معمولاً بخشی از استدلال است. در قوانین هیچ بازهٔ درصدی ثابتی ذکر نشده است، و وکیل می‌تواند دربارهٔ اینکه این مسئله در یک تصادف مشخص چگونه اعمال می‌شود راهنمایی کند.

سرعت. اگر راننده‌ای هنگامی که راننده‌ٔ دیگر پیچ ناایمن زده سرعت غیرمجاز داشته، هر دو واقعیت می‌توانند سنجیده شوند. فقط به‌عنوان مثال، دادگاه می‌تواند بیشتر تقصیر را به راننده‌ٔ پیچیده و بخشی را به راننده‌ٔ پرسرعت نسبت دهد. تقسیم در هر پروندهٔ واقعی به شواهد بستگی دارد.

آگاهی قبلی از خطر. خوانده ممکن است استدلال کند سرنشینی که می‌دانسته راننده مست یا مختل است، یا پس از شروع رانندگی نامنظم در خودرو مانده، سهمی از تقصیر دارد. موفقیت این استدلال و میزان آن به شواهد و برداشت دادگاه از آن‌ها بستگی دارد.

اختلاف دربارهٔ حق تقدم و علائم. در پرونده‌هایی که هر دو راننده می‌گویند حق تقدم داشته‌اند، نتیجه به شواهد بستگی دارد. مواردی مانند تصاویر دوربین ترافیکی، گزارش شاهدان مستقل و شواهد بازسازی تصادف، بسته به آنچه در آن پرونده موجود است، ممکن است مرتبط باشند.

درصدی که تا وقتی به آن اعتراض نکنید قطعی نیست

درصد تقصیر بیمه‌گر طبق مقررهٔ 668 نقطهٔ شروع است که با قواعد و اطلاعات موجود در آن زمان به دست آمده است. اگر دربارهٔ یک رویداد اطلاعات کافی نباشد، مقررهٔ 668 می‌گوید تقصیر طبق قواعد عادی حقوق تعیین می‌شود (s. 5)، و اگر دو قاعده اعمال شود و یکی بیمه‌شده را ۱۰۰٪ مقصر کند و دیگری او را بی‌تقصیر بداند، بیمه‌شده ۵۰٪ مقصر فرض می‌شود (s. 4(2)).

بنابراین رقم ۵۰/۵۰ که زود، پیش از تحقیق کامل یا مجموعهٔ کامل اظهارات شاهدان، تولید شود ممکن است بازتاب قواعد و اطلاعات محدود باشد، نه ارزیابی دادگاه. بند 263(4) از Insurance Act، که در بالا توضیح داده شد، راه قانونی بیمه‌شده‌ای است که راضی نیست. اینکه اعتراض به یک درصد در یک پروندهٔ مشخص منطقی است یا نه، چیزی است که وکیل می‌تواند دربارهٔ آن راهنمایی کند.

مزایای حادثه و تقصیر

مزایای قانونی حادثه جریانی جدا از دعوا علیه راننده‌ٔ دیگر است. طبق Statutory Accident Benefits Schedule (O. Reg. 34/10)، مسئولیت بیمه‌گر برای مزایای پزشکی، توان‌بخشی و مراقبت همراه (s. 14) به این بسته است که بیمه‌شده آسیب عملکردی ناشی از حادثه داشته باشد، و مراقبت همراه فقط وقتی اعمال می‌شود که آسیب، صدمهٔ جزئی نباشد. معیار آن مقرره، حادثه و آسیب است، نه درصد تقصیر. این Schedule استثناهایی هم دارد، که برخی مزایای دیگر، مانند جایگزینی درآمد، را دربرمی‌گیرد، مثلاً برای برخی رانندگان و افراد محکوم به برخی جرایم (s. 31(1))، بنابراین پاسخ برای هر فرد به واقعیات و بیمه‌نامه بستگی دارد.

از ۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۶، Schedule بخش‌های II، IV، V و VI را، که مزایای جایگزینی درآمد، غیرشاغل و مراقب را دربر می‌گیرند، برای بیمه‌نامه‌هایی که از آن تاریخ به بعد منعقد یا تمدید شوند اختیاری کرده است (s. 2). یعنی اینکه فرد چه مزایایی دارد می‌تواند به بیمه‌نامه بستگی داشته باشد. تقصیر می‌تواند برای دعوا علیه راننده‌ٔ دیگر و برای نحوهٔ برخورد بیمه‌گرها با خسارت خودرو و با یکدیگر مهم باشد، اما مقررهٔ مزایای پزشکی، توان‌بخشی و مراقبت همراه بر آن استوار نیست. برای اطلاعات بیشتر مقالهٔ ما دربارهٔ مزایای حادثه در انتاریو را ببینید.

نکاتی که در صورت احساس مقصر بودن تا حدی باید در نظر گرفت

1. اظهارات کتبی و ضبط‌شده دربارهٔ تقصیر. اظهاراتی که زود داده شوند می‌توانند بخشی از پرونده شوند، و وکیل می‌تواند پیش از دادن اظهارات راهنمایی کند.
2. گزارش پلیس و هر بازسازی تصادف. اسنادی از این دست اغلب شکل ارزیابی تقصیر را تعیین می‌کنند، پس وکلا معمولاً زود آن‌ها را درخواست می‌کنند.
3. شاهدان مستقل. یافتن آن‌ها ممکن است سخت شود، و حافظه از جزئیاتی مانند اینکه کدام خودرو چراغ سبز داشت با گذشت زمان کم‌رنگ می‌شود.
4. درصد تقصیر بیمه‌گر. در برخی شرایط قابل اعتراض است: هرجا بخش 263 از Insurance Act اعمال شود، بند (4) آن به بیمه‌شده‌ای که راضی نیست این درصد تقصیر واقعی را منعکس می‌کند اجازه می‌دهد اقامهٔ دعوا کند.
5. درخواست مزایای حادثه. جداگانه رسیدگی می‌شود؛ قواعد آن در Schedule آمده است و به درصد تقصیر وابسته نیست.