Misrepresentation و ممنوعیت پنج‌ساله IRCC: قانون چه می‌گوید

ممنوعیت پنج‌ساله misrepresentation توسط IRCC نام رایج دورهٔ عدم‌پذیرش مندرج در section 40 از IRPA است. نامه‌ای که واژهٔ «misrepresentation» در آن آمده باشد ترسناک است، به‌ویژه برای کسی که تازه به کانادا آمده. این راهنما به زبان ساده توضیح می‌دهد که این ماده چه می‌گوید. این مطلب اطلاعات عمومی است و راهنمایی دربارهٔ هیچ پروندهٔ مشخصی نیست.

طبق section 40 چه چیزی misrepresentation محسوب می‌شود؟

Section 40(1) چهار وضعیت را برمی‌شمارد. رایج‌ترین وضعیت، بند 40(1)(a) است. این بند اظهارات نادرست یا حذف‌ها دربارهٔ واقعیت‌های مؤثر در پرونده را، چه شخصاً و چه از طریق دیگری، دربر می‌گیرد. عبارت قانون، اظهارات نادرست یا کتمان واقعیت‌های مهم دربارهٔ یک موضوع مرتبط را شامل می‌شود، در جایی که این اطلاعات نادرست یا ناقص موجب می‌شود یا می‌تواند موجب شود قانون به‌اشتباه اعمال شود (s. 40(1)(a)).

از عبارت‌بندی قانون سه نکته برمی‌آید:

• «کتمان» (withholding) هم به حساب می‌آید. نگفتن چیزی می‌تواند مانند گفتن چیزی نادرست تلقی شود.
• «مستقیم یا غیرمستقیم» عبارتی گسترده است. این ماده خود را به اظهارات مستقیم شخص محدود نمی‌کند.
• «could induce» (می‌توانست موجب شود) بخشی از عبارت است. بند به خطایی اشاره دارد که ایجاد شده یا می‌توانست ایجاد شود؛ پس متن آن نمی‌گوید که خطا باید واقعاً رخ داده باشد.

سه وضعیت دیگر محدودترند. بند 40(1)(b) دربارهٔ کسی است که توسط شخصی که به‌دلیل misrepresentation غیرمجاز شناخته شده کفالت می‌شود یا شده است. بند 40(1)(c) وقتی اعمال می‌شود که تصمیم پذیرش ادعای پناهندگی یا درخواست حمایت به‌طور قطعی ابطال (vacated) شود. بند 40(1)(d) وقتی اعمال می‌شود که شخص در شرایطی که آن بند برمی‌شمارد تابعیت خود را از دست بدهد.

آیا اشتباه سهوی متفاوت برخورد می‌شود؟

این پرسشی است که بیش از همه افراد را نگران می‌کند. متن section 40(1)(a) خودش جمله‌ای دربارهٔ خطاهای صادقانه یا ناآگاهانه ندارد. این بند از ارائهٔ نادرست یا کتمان واقعیت‌های مهم سخن می‌گوید. اینکه مجموعه‌ای از وقایع چگونه ارزیابی می‌شود، از جمله اینکه شخص چه می‌دانست و آیا آن واقعیت «مهم» (material) بود، به تصمیم‌گیرنده و در مرحلهٔ بازنگری به دادگاه مربوط است. پاسخ به وقایع بستگی دارد و وکیل می‌تواند دربارهٔ اعمال section 40 بر یک وضعیت مشخص راهنمایی کند.

قاعده‌ای جداگانه نیز مرتبط است. Section 16(1) از IRPA شخصی را که درخواستی می‌دهد ملزم می‌کند به همهٔ پرسش‌ها صادقانه پاسخ دهد و مدارک و اسنادی را که افسر به‌طور معقول لازم دارد ارائه کند. این تکلیف زمینه‌ای است که section 40 در آن اعمال می‌شود.

ممنوعیت پنج‌ساله misrepresentation توسط IRCC چقدر طول می‌کشد و از چه زمانی شروع می‌شود؟

Section 40(2)(a) می‌گوید شخص پنج سال به‌دلیل misrepresentation غیرمجاز باقی می‌ماند. تاریخ شروع به محلی بستگی دارد که حکم در آنجا صادر شده است:

چون نقطهٔ شروع به «تصمیم قطعی» یا اجرای یک حکم گره خورده، پنج سال در همهٔ موارد صرفاً از تاریخ درج‌شده بر نامه نمی‌گذرد. وکیل می‌تواند تاریخ شروع را برای یک پروندهٔ مشخص تأیید کند.

Section 40(2)(b) برای افراد کفالت‌شده محدودیتی اضافه می‌کند. حکمی که بر کفالت شدن توسط شخص غیرمجاز مبتنی است (بند 40(1)(b)) مستلزم آن است که وزیر قانع شود وقایع پرونده عدم‌پذیرش را توجیه می‌کند (s. 40(2)(b)).

حکم misrepresentation چه چیزی را مسدود می‌کند؟

خود section 40 یک اثر را بیان می‌کند. Section 40(3) تبعهٔ خارجی‌ای را که طبق این ماده غیرمجاز شناخته شده از درخواست اقامت دائم در طول دورهٔ پنج‌ساله بازمی‌دارد.

برای کسانی که خارج می‌شوند یا اخراج می‌شوند، راهنمای منتشرشدهٔ IRCC پیامدی مرتبط را توصیف می‌کند. جایی که حکم اخراج از نوع exclusion order به‌دلیل misrepresentation صادر شده، شخص تا پنج سال پس از اجرای حکم نمی‌تواند به کانادا بازگردد، و بازگشت زودتر عموماً مستلزم درخواست Authorization to Return to Canada (ARC) است. مقررات همچنین exclusion order را حکم اخراجی نام می‌برند که Immigration Division برای بند (a) یا (b) از 40(1) صادر می‌کند، مگر اینکه subsection 229(3) اعمال شود (IRPR s. 229(1)(h)). برای بند 40(1)(d)، حکم قابل اعمال deportation order است (IRPR s. 229(1)(i)).

حکم misrepresentation چگونه صادر می‌شود؟

قانون یک مسیر گام‌به‌گام واحد را تعیین نکرده و آنچه رخ می‌دهد به محل حضور شخص و نوع موضوع بستگی دارد. به‌طور خلاصه، برای شخصی که در کانادا است:

1. افسری که به این نظر برسد که شخص غیرمجاز است می‌تواند گزارشی از واقعیت‌های مربوط برای وزیر بنویسد (s. 44(1)).
2. اگر وزیر گزارش را موجه بداند، ممکن است برای جلسهٔ رسیدگی به صلاحیت ورود به Immigration Division فرستاده شود، یا در مواردی که قانون و مقررات پیش‌بینی کرده‌اند وزیر می‌تواند خودش حکم اخراج صادر کند (s. 44(2)).
3. حکم عدم‌پذیریِ حاصل‌شده به‌دلیل misrepresentation همان چیزی است که دورهٔ پنج‌ساله‌ای را که در بالا توضیح داده شد به کار می‌اندازد.

برای تصمیمی که خارج از کانادا گرفته می‌شود، section 40(2)(a) به «تصمیم قطعی عدم‌پذیرش» اشاره دارد و اینکه این تصمیم چگونه پدید می‌آید به درخواست و تصمیم اتخاذشده بستگی دارد.

اینکه شخص پیش از تصمیم فرصت پاسخ‌گویی دریافت می‌کند یا نه، و این فرصت باید چه شکلی داشته باشد، به شرایط بستگی دارد. راهنمای پاسخ به نامهٔ نگرانی IRCC توضیح می‌دهد این نامه‌ها عموماً چگونه بررسی می‌شوند.

آیا می‌توان حکم misrepresentation را به چالش کشید؟

دو مسیر مرتبط با دادگاه بیش از همه پرسیده می‌شود، به‌علاوهٔ پرسشی دربارهٔ آنچه پس از آن رخ می‌دهد. اینکه کدام مسیر وجود دارد به نوع تصمیم بستگی دارد.

دادرسی قضایی در دادگاه فدرال. Section 72(1) می‌گوید دادرسی قضایی یک موضوع تحت IRPA با درخواست اجازه (leave) آغاز می‌شود. قانون برای موضوعی که در کانادا پدید آمده مهلت ۱۵ روزه و برای موضوعی که در خارج پدید آمده مهلت ۶۰ روزه تعیین کرده است؛ درخواست باید ظرف همین مهلت ابلاغ و ثبت شود و مهلت از تاریخی شمرده می‌شود که به شخص اطلاع داده شده یا او به شکل دیگری از موضوع باخبر شده است (s. 72(2)(b)). دادگاه اختیار دارد مهلت را «به‌دلایل ویژه» تمدید کند (s. 72(2)(c))، اما اعمال مهلت به وقایع بستگی دارد و باید فوراً با وکیل تأیید شود. Section 72(2)(e) می‌گوید از تصمیم دادگاه دربارهٔ این درخواست تجدیدنظر ممکن نیست، و section 74(d) تجدیدنظر بعدی را فقط وقتی مجاز می‌داند که قاضی یک پرسش جدی با اهمیت عمومی را تأیید (certify) کند. مروری بر دادرسی قضایی برای رد درخواست‌های IRCC مراحل کار را پوشش می‌دهد.

تجدیدنظر، در جایی که قانون آن را پیش‌بینی کرده است. Section 72(2)(a) دادرسی قضایی را تا زمان استفاده از هر حق تجدیدنظر مندرج در قانون به تعویق می‌اندازد. اینکه یک حکم مشخص حق تجدیدنظر دارد یا نه پرسشی برای وکیل است.

درخواست جدید پس از پایان دوره. Section 40(3) در طول دورهٔ پنج‌ساله‌ای که شرح داده شد اعمال می‌شود. اینکه پس از آن با یک درخواست جدید چه می‌شود به وقایع و نوع درخواست بستگی دارد و باید با وکیل تأیید شود.

درخواست از تصمیم‌گیرنده برای بازنگری دوباره با بازنگری دادگاه فرق دارد. برای تفاوت این دو، درخواست بازنگری یا دادرسی قضایی را ببینید.

دربارهٔ مقیمان دائم و شهروندان چه؟

Section 40(1) هم مقیمان دائم و هم اتباع خارجی را دربر می‌گیرد، بنابراین داشتن وضعیت مقیم دائم شخص را از شمول این ماده بیرون نمی‌برد. Section 40(1)(d) همچنین به وضعیت‌هایی مرتبط است که تابعیت طبق Citizenship Act پایان می‌یابد. آن قانون جداگانه به وزیر اجازه می‌دهد، اگر بر پایهٔ ترجیح احتمال (balance of probabilities) قانع شود که شخص تابعیت را از طریق ارائهٔ نادرست، تقلب یا کتمان آگاهانهٔ شرایط مهم به دست آورده، حفظ کرده، از آن صرف‌نظر کرده یا آن را از سر گرفته، تابعیت را لغو کند (Citizenship Act s. 10(1)). Section 10.2 می‌افزاید که اگر شخص وضعیت مقیم دائم را از همان راه‌ها به دست آورده و بعداً به‌دلیل آن وضعیت تابعیت گرفته باشد، تابعیت به همان شیوه کسب‌شده تلقی می‌شود. این‌ها فرایندهای جدی با روندهای مخصوص خودشان‌اند و وکیل می‌تواند توضیح دهد چگونه اعمال می‌شوند.

چه زمانی صحبت با وکیل ارزش دارد

افراد در این وضعیت معمولاً در این موارد با وکیل مشورت می‌کنند:

• نامه یا تصمیمی واژهٔ «misrepresentation» را به کار برده یا به section 40 اشاره کرده است
• تاریخی وجود دارد که تا آن باید چیزی ثبت شود، از جمله دوره‌های ۱۵ روزه و ۶۰ روزه
• گزارشی طبق section 44، اخطار جلسهٔ رسیدگی یا حکم اخراج دریافت شده است
• درخواستی را مشاور، نماینده یا یکی از آشنایان تنظیم کرده و شخص نمی‌داند در آن چه نوشته شده بود
• پروندهٔ اقامت دائم یا تابعیت تحت تأثیر قرار گرفته است

چه مدارکی را گرد آورید

وکیل معمولاً این‌ها را می‌خواهد:

• تصمیم یا نامهٔ رد و هر نامهٔ نگرانی پیشین
• درخواست کامل آن‌گونه که ارائه شده، شامل همهٔ فرم‌ها و پیوست‌ها
• همهٔ مدارکی که مورد سؤال قرار گرفته، با مدرک منشأ آن‌ها
• ایمیل‌ها، رسیدها و قراردادها با هر نمایندهٔ کمک‌کننده
• جدول زمانی سفرها، کار، تحصیل و نشانی‌ها
• تاریخ و روش دریافت تصمیم