ادعای زمین خوردن و سقوط در انتاریو

قانون واقعاً چه الزامی دارد

قانون Occupiers' Liability Act انتاریو به‌جای قواعد کامن‌لا دربارهٔ وظیفهٔ متصرف اعمال می‌شود (s. 2). این قانون «متصرف» را گسترده تعریف می‌کند (s. 1): هم کسی را که عملاً ملک را در اختیار دارد دربرمی‌گیرد، و هم کسی را که مسئول و کنترل‌کنندهٔ وضعیت ملک یا فعالیت‌هایی است که در آن انجام می‌شود. برای یک ملک واحد ممکن است بیش از یک متصرف وجود داشته باشد؛ بنابراین بسته به واقعیت‌ها، مستأجر، مدیر ملک و پیمانکار نگهداری زمستانی هر کدام ممکن است در تصویر باشند.

بخش 3 وظیفه را تعیین می‌کند: متصرف باید با درنظرگرفتن همهٔ اوضاع و احوال، مراقبتی معقول به‌کار ببرد تا کسانی که وارد ملک می‌شوند در مدت حضور در آن به‌طور معقول ایمن باشند. از این عبارت‌بندی دو نکته نتیجه می‌شود:

• معیار، معقول بودن است، نه بی‌نقصی. وظیفه، مراقبت معقول است؛ بنابراین صرف وجود یخ، دربارهٔ نقض این وظیفه تعیین‌کننده نیست.
• معقول بودن به اوضاع و احوال پرونده بستگی دارد، مانند نوع ملک، میزان رفت‌وآمد پیش‌بینی‌شده، وضع هوا، و اینکه چه روش‌های بازرسی و نگهداری وجود داشته و رعایت شده است.

مواردی مانند برنامهٔ نمک‌پاشی، اینکه چه کسی مسئول بوده، آخرین بار چه زمانی کسی به محل سر زده و چه سوابقی وجود دارد، می‌توانند مرتبط باشند. وزن آن‌ها در هر پروندهٔ مشخص به ادله بستگی دارد.

مهلت‌های اطلاعیه‌ای که می‌توانند ادعا را پایان دهند

این‌ها مهلت‌های اطلاعیه‌اند، نه مرور زمان. Limitations Act, 2002 جداگانه یک محدودیت عمومی دوساله تعیین می‌کند که از روز کشف ادعا آغاز می‌شود (s. 4). اینکه یک مهلت اطلاعیهٔ مشخص چه زمانی آغاز شده، به واقعیت‌ها بستگی دارد و باید فوراً با یک وکیل تأیید شود.

هر دو قانون مقررات امدادی دارند:

• اطلاعیهٔ ناقص یا نداده‌شده همیشه مانع نیست. بخش 6.1(6) قانون Occupiers' Liability Act و بخش 44(12) قانون Municipal Act, 2001 (در تورنتو، s. 42(8) قانون City of Toronto Act, 2006) مقرر می‌کنند که اطلاعیهٔ نداده‌شده یا ناکافی مانع دعوا نیست، در جایی که قاضی عذر معقولی را احراز کند و دریابد که دفاع خوانده لطمه ندیده است. اینکه قاضی عذر را بپذیرد یا نه به واقعیت‌ها بستگی دارد و نباید آن را مسلم فرض کرد.
• فوت. اگر مصدوم در نتیجهٔ صدمه فوت کرده باشد، ندادن اطلاعیه مانع دعوا نیست (Occupiers' Liability Act s. 6.1(5)؛ Municipal Act, 2001 s. 44(11)؛ City of Toronto Act, 2006 s. 42(7)).

اینکه یک مهلت اطلاعیه گذشته است یا هنوز می‌توان آن را رعایت کرد، پرسشی برای وکیل است و به تاریخ زمین خوردن بستگی دارد.

ادعای زمین خوردن ممکن است علیه چه کسی مطرح شود

تشخیص خوانندهٔ درست می‌تواند بخش مهمی از ادعای زمین خوردن باشد. بر پایهٔ بخش 6.1، اطلاعیهٔ برف و یخ را می‌توان به یک متصرف یا به پیمانکار برف‌روبی داد، و اطلاعیه‌ای که به یکی از آن‌ها داده شود برای دیگران نیز معتبر است (s. 6.1(7)). جدول زیر نمونه‌های رایج را نشان می‌دهد؛ این جدول یک توضیح کلی است، نه یک قاعده، و پاسخ واقعی به این بستگی دارد که چه کسی بر آن محل کنترل داشته است.

برای پیاده‌روها، بخش 44(9) قانون Municipal Act, 2001 می‌گوید شهرداری در قبال صدمهٔ ناشی از برف یا یخ روی پیاده‌رو فقط در صورت غفلت فاحش مسئول است. بخش 44(3) دفاع‌های دیگری را فهرست می‌کند، برای مثال اینکه شهرداری از وضعیت جاده بی‌اطلاع بوده و انتظار معقول نمی‌رفته از آن مطلع شود. در شهر تورنتو، مقررات متناظر در s. 42(5) و s. 42(3) قانون City of Toronto Act, 2006 آمده است.

وقتی متصرف برای برف‌روبی پیمانکار مستقل می‌گیرد، ممکن است بیش از یک طرف درگیر باشد. بخش 6 قانون به این می‌پردازد که متصرف چه زمانی در قبال کار پیمانکار مستقل مسئول است یا نیست، و قرارداد میان آن‌ها می‌تواند اهمیت داشته باشد. اینکه شرایط قرارداد پیش از شروع دعوا در دسترس باشد یا نه، به اوضاع و احوال بستگی دارد.

ادله‌ای که باید زود حفظ شوند

ادلهٔ مربوط به زمین خوردن می‌تواند به‌سرعت از بین برود، مثلاً وقتی شرایط تغییر می‌کند یا کسب‌وکاری ضبط‌ها را بازنویسی می‌کند. مواردی که وکیل معمولاً می‌خواهد از آن‌ها آگاه باشد عبارت‌اند از:

1. عکس‌های خطر (یخ، مایع ریخته‌شده، پلهٔ شکسته، نردهٔ ازدست‌رفته)، از جمله عکس‌های باز که محل را نشان دهند.
2. گزارش حادثه. اینکه گزارشی تنظیم شده یا نه و نسخه‌ای نزد چه کسی است.
3. شاهدان، همراه با اطلاعات تماس، زیرا ردیابی کارکنان و عابران ممکن است دشوار شود.
4. ویدئو. مدت نگهداری بسته به کسب‌وکار فرق می‌کند، و درخواست کتبی حفظ ادله چیزی است که وکیل می‌تواند دربارهٔ آن راهنمایی کند.
5. سوابق پزشکی که چگونگی وقوع صدمه را توصیف می‌کنند.
6. کفشی که پوشیده بودید، همان‌طور که بود نگه‌داری شود، زیرا طرف مقابل می‌تواند دربارهٔ کفش استدلال کند.
7. اطلاعات آب‌وهوایی برای زمان و مکان زمین خوردن.
8. اطلاعیهٔ کتبی، ظرف مهلت قابل‌اعمال در جایی که بخش 6.1 یا بخش 44(10) اعمال می‌شود.

تقصیر مشترک: آنچه خوانده ممکن است مطرح کند

خوانده ممکن است بگوید زمین خوردن تماماً یا تا حدی تقصیر خود مصدوم بوده است. استدلال‌هایی که گاهی مطرح می‌شوند عبارت‌اند از:

• کفش: اینکه کفش برای شرایط مناسب نبوده است
• توجه: اینکه شخص حواس‌پرت بوده یا نگاه نمی‌کرده است
• آشکار بودن: اینکه خطر دیدنی و قابل‌اجتناب بوده است
• مسیر: اینکه مسیر پاک‌شده‌ای در دسترس بوده است
• اطلاع قبلی: اینکه شخص منطقه و خطر را می‌شناخته است

بخش 3 قانون Negligence Act به دادگاه دستور می‌دهد که در جایی که تقصیر خود خواهان در وقوع زیان نقش داشته، خسارت را بر پایهٔ درجهٔ تقصیر هر طرف تقسیم کند. صرفاً به‌عنوان یک مثال توضیحی، اگر خسارت ۱۰۰,۰۰۰ دلار ارزیابی شود و خواهان ۲۵٪ مقصر شناخته شود، مبلغ حکم ۲۵٪ کاهش می‌یابد، یعنی به ۷۵,۰۰۰ دلار. سهم تقصیر را دادگاه بر پایهٔ واقعیت‌ها تعیین می‌کند.

ادعای زمین خوردن چقدر ارزش دارد

ارزش ادعا به صدمه، ادلهٔ تقصیر و سوابق زیان بستگی دارد. دسته‌های خسارتی که معمولاً مطالبه می‌شوند عبارت‌اند از:

• خسارت عمومی برای درد و رنج و از دست رفتن لذت زندگی
• از دست رفتن درآمد گذشته و آینده، از جمله کاهش توان کسب درآمد
• هزینه‌های مراقبت آینده مانند درمان، دارو، وسایل کمکی و اصلاح منزل
• هزینه‌های جیبی مانند فیزیوتراپی، نسخه‌های دارویی و رفت‌وآمد
• **ادعاهای *Family Law Act***: بخش 61 قانون Family Law Act به برخی اعضای خانوادهٔ مصدوم اجازه می‌دهد زیان مالی خود را مطالبه کنند، از جمله مبلغی بابت محرومیت از راهنمایی، مراقبت و همراهی

دو نکته با ادعاهای تصادف رانندگی فرق دارد:

• کسرِ تعهد (deductible) و آستانه‌های دعوای خودرویی به خودرو مربوط‌اند. بخش‌های 267.5 تا 267.11 قانون Insurance Act فقط دربارهٔ دعاوی صدمهٔ بدنی یا فوتی اعمال می‌شود که از استفاده یا به‌کارگیری یک خودرو ناشی شده باشد (s. 267.4). زمین خوردن در یک ملک چنین دعوایی نیست.
• مزایای قانونی تصادف یک ویژگی بیمهٔ خودرو است. Statutory Accident Benefits Schedule مزایای خود را در چارچوب بیمه‌نامه‌های مسئولیت وسایل نقلیهٔ موتوری دربارهٔ تصادفات ارائه می‌دهد (O. Reg. 34/10, s. 2). کسی که با زمین خوردن در ملک دیگری مصدوم شده معمولاً بر پایهٔ این Schedule ادعا نمی‌کند؛ بنابراین هر جبرانی از منبعی دیگر خواهد بود، مانند ادعا علیه طرف مسئول یا بیمهٔ دیگری که شخص دارد. وکیل می‌تواند راهنمایی کند که کدام مورد اعمال می‌شود.

ادعا چگونه پیش می‌رود

مراحل معمول یک دعوای مدنی در انتاریو شامل موارد زیر است. جزئیات به پرونده و دادگاه بستگی دارد.

1. بررسی: اطلاعیه، درخواست‌های حفظ ادله، داده‌های آب‌وهوایی، اظهارات شاهدان، سوابق نگهداری
2. اقامهٔ دعوا پیش از پایان مهلت مرور زمان (عموماً دو سال از کشف، Limitations Act, 2002, s. 4)
3. افشای اسناد: هر طرف باید اسناد مرتبط را در یک سوگندنامهٔ اسناد افشا کند (Rule 30.03 از Rules of Civil Procedure)
4. بازجویی‌های پیش از محاکمه (discovery): طرف مقابل طبق Rule 31 از طرف‌ها پرسش می‌کند
5. ارزیابی‌های پزشکی
6. میانجی‌گری: Rule 24.1 میانجی‌گری را در دعاوی مشخص‌شده، از جمله دعاوی آغازشده در شهر تورنتو، شهر اتاوا و شهرستان اسکس، الزامی می‌کند (Rule 24.1.04)
7. پیش‌دادرسی و محاکمه، برای پرونده‌هایی که زودتر حل نشوند

اینکه یک ادعا چقدر طول می‌کشد و آیا پیش از محاکمه حل می‌شود، به صدمه، ادله و طرفین بستگی دارد. وکیل می‌تواند مراحل محتمل را برای یک پروندهٔ مشخص توضیح دهد.