ادعاهای آسیب در TTC و حمل‌ونقل عمومی

تکلیفی که در برابر مسافران وجود دارد

متصدی حمل‌ونقلی که در ازای کرایه مردم را جابه‌جا می‌کند معمولاً حمل‌کنندهٔ عمومی توصیف می‌شود. Occupiers' Liability Act تکلیف حمل‌کننده را تعریف نمی‌کند. s. 9 (1) فقط وضع موجود را حفظ می‌کند: اگر قانون یا قاعدهٔ حقوقی دیگری مسئولیت یا معیار سخت‌گیرانه‌تری بر دسته‌های معینی از اشخاص تحمیل کند، این قانون آن را دست‌نخورده می‌گذارد، و حمل‌کنندگان عمومی در فهرست این دسته‌ها آمده‌اند.

قانون روشن نمی‌کند آن معیار بالاتر چیست. محتوای آن و اثر آن در یک حادثهٔ مشخص، و اینکه آیا به ادعاکننده کمک می‌کند یا نه، چیزی است که وکیل بر پایهٔ ادله ارزیابی می‌کند.

جایی که آسیب روی سکو، در ایستگاه یا روی راه‌پله رخ می‌دهد، نه در وسیلهٔ نقلیه، section 3 (1) همین قانون دربارهٔ متصرف ملک اعمال می‌شود. تعهد متصرف آن است که با توجه به اوضاع‌واحوال مراقبت معقول به عمل آورد تا افرادی که وارد می‌شوند به‌طور معقول ایمن باشند.

مردم چگونه آسیب می‌بینند

ادعاهای ناشی از حمل‌ونقل عمومی معمولاً این موارد را در بر دارند:

• ترمز یا شتاب ناگهانی که مسافران ایستاده را پرت می‌کند
• بسته شدن درها روی مسافران، یا حرکت وسیله در حالی که کسی سوار یا پیاده می‌شود
• زمین خوردن روی پله‌ها، پله‌برقی‌ها و سکوها، مانند کف خیس یا نگهداری ضعیف
• برخورد میان اتوبوس یا تراموا و وسیلهٔ نقلیهٔ دیگر
• برخورد وسیلهٔ حمل‌ونقل با عابران پیاده و دوچرخه‌سواران
• حمله و تعرض، جایی که ناکافی بودن تأمین امنیت ادعا می‌شود
• حوادث مربوط به ویلچر و وسایل کمک‌حرکتی، از جمله رمپ‌ها، بستن و تثبیت وسیله و کمک‌رسانی

چرا تصاویر دوربین اهمیت دارد

تصاویر می‌توانند نشان دهند پیش از آسیب چه رخ داده است. بدون آن، ادعا ممکن است بر گزارش حادثهٔ متصدی و روایت خود فرد آسیب‌دیده تکیه کند.

نوشتن یک سابقه به جا می‌گذارد که تماس تلفنی نمی‌گذارد، و جزئیات دقیق یافتن کلیپ درست را آسان‌تر می‌کند. وکیل می‌تواند توضیح دهد که چنین درخواستی چگونه و به چه کسی ارسال می‌شود.

آنچه مردم معمولاً در صحنه و پس از آن انجام می‌دهند

موارد زیر گام‌های عملی‌ای هستند که معمولاً برداشته می‌شوند، نه الزام قانونی:

1. حادثه را گزارش کنند به متصدی یا کارکنان ایستگاه و شمارهٔ حادثه، شمارهٔ بج راننده، شمارهٔ وسیلهٔ نقلیه و مسیر را بگیرند.
2. ساعت دقیق و جهت حرکت را ثبت کنند، که به یافتن تصاویر کمک می‌کند.
3. اطلاعات تماس شاهدان را جمع کنند، چون سایر مسافران معمولاً سریع می‌روند.
4. از صحنه عکس بگیرند، شامل خطر، وسیلهٔ نقلیه یا راه‌پله و هر آسیب قابل مشاهده.
5. زود به مراقبت پزشکی مراجعه کنند و چگونگی وقوع آسیب را تا حد امکان دقیق شرح دهند.
6. درخواست کتبی برای حفظ تصاویر بفرستند.
7. مدرک پرداخت کرایه را نگه دارند، مانند سابقهٔ PRESTO یا برگهٔ انتقال، که نشان می‌دهد فرد در آن زمان مسافر بوده است.
8. پیش از دادن اظهاریهٔ ضبط‌شده به بخش ادعاهای متصدی، مشورت حقوقی بگیرند، چون اظهاریه ممکن است بعداً در ادعا به کار رود.

مهلت‌ها و دوره‌های اطلاع‌رسانی

طبق s. 4 از Limitations Act, 2002، دعوا عموماً نمی‌تواند بیش از دو سال پس از کشف ادعا آغاز شود، با رعایت آنچه قانون در جاهای دیگر می‌گوید. تاریخ کشف و هر قاعدهٔ دیگری که دخیل باشد به واقعیات هر مورد بستگی دارد، پس وکیل باید آن‌ها را بررسی کند.

قواعد دیگری گاهی دخیل می‌شوند:

• ادعاهای مربوط به تعمیر جاده علیه شهرداری. برای دعوایی که مدعی است جاده یا پیاده‌رو در وضعیت تعمیر نگه داشته نشده، Municipal Act, 2001 (s. 44 (10)) و برای تورنتو City of Toronto Act, 2006 (s. 42 (6)) مانع پیشرفت آن می‌شوند مگر آنکه دبیرخانه (clerk) ظرف ۱۰ روز از وقوع، اطلاع کتبی ادعا و آسیب را از راه ابلاغ یا پست سفارشی دریافت کند. قاضی می‌تواند اطلاع‌رسانی نشده یا ناقص را ببخشد، در صورتی که عذر معقولی وجود داشته باشد و شهرداری متضرر نشود (s. 44 (12); s. 42 (8)). این مقررات دربارهٔ جاده‌هاست، پس ارتباط آن‌ها با حادثهٔ حمل‌ونقل به محل وقوع آن بستگی دارد. ادعاهای پیاده‌رو و مشابه آن در راهنمای لیز خوردن و زمین خوردن ما مفصل‌تر بررسی می‌شود.
• برف یا یخ در ملک. طبق s. 6.1 از Occupiers' Liability Act، ادعای آسیب ناشی از برف یا یخ نمی‌تواند پیش برود مگر آنکه اطلاعیهٔ کتبی‌ای که تاریخ، ساعت و محل را ذکر می‌کند، ظرف ۶۰ روز از راه ابلاغ شخصی یا پست سفارشی به یک متصرف (یا پیمانکاری که برای برف‌روبی یا یخ‌زدایی استخدام شده) رسیده باشد. قاضی می‌تواند اطلاعیهٔ نبوده یا ناقص را به سبب عذر معقول ببخشد، در صورتی که خوانده متضرر نشود (s. 6.1 (6)). اینکه این قاعده ایستگاه یا سکو را در بر می‌گیرد یا نه، به این بستگی دارد که متصرف کیست و علت زمین خوردن چه بوده است.
• مزایای حادثه وقتی خودرو دخیل است. آیین‌نامهٔ مزایای حادثه از کسی که قصد ادعا دارد انتظار دارد تا روز هفتم پس از رویداد منشأ استحقاق به بیمه‌گر اطلاع دهد، یا دیرتر اگر آن اولین زمان ممکن عملی باشد. جداگانه، درخواست امضاشده ظرف ۳۰ روز از دریافت فرم‌ها توسط فرد به بیمه‌گر می‌رسد (O. Reg. 34/10, s. 32 (1), (5)). مزایای حادثه در انتاریو را ببینید.

تعریف «حادثه» در آیین‌نامه به این وابسته است که یک خودرو مستقیماً موجب نقص شود. در Insurance Act، «خودرو» شامل اتوبوس‌های برقی (trolley bus) و وسایل نقلیهٔ خودپیشران است، اما واگن‌های راه‌آهن را که روی ریل حرکت می‌کنند مستثنا می‌کند. بنابراین اتوبوس به احتمال زیاد خودرو است، در حالی که تراموای روی ریل، به‌تنهایی، نیست، هرچند خودرویی که با تراموا برخورد کند همچنان خودرو است. اینکه بیمه‌نامهٔ کدام بیمه‌گر پاسخگو است و آیا فرد بیمه‌شده محسوب می‌شود، پرسش‌هایی وابسته به واقعیات هستند که وکیل باید بررسی کند.

آنچه متصدی ممکن است استدلال کند

متصدیان و بیمه‌گرانشان معمولاً استدلال‌هایی از این دست مطرح می‌کنند:

• مسافر چیزی را محکم نگرفته بود یا حواسش نبود
• توقف لازم بود تا از برخورد جلوگیری شود
• مستی یا حواس‌پرتی
• آسیب قبلی، که سوابق پزشکی می‌توانند به آن پاسخ دهند
• خطر آنقدر تازه بود که متصدی نمی‌توانست با آن مقابله کند

جایی که دادگاه تشخیص دهد سهل‌انگاری خود فرد آسیب‌دیده در ایجاد زیان نقش داشته، s. 3 از Negligence Act آن را مکلف می‌کند خسارت را بر حسب درجهٔ تقصیر هر طرف تقسیم کند. نتیجه به ادله بستگی دارد.

چه زمانی مشورت حقوقی مطرح می‌شود

محرک‌های رایج عبارت‌اند از آسیب جدی یا ماندگار، اختلاف بر سر اینکه چه کسی مقصر بوده، درخواست متصدی یا بیمه‌گر برای اظهاریهٔ ضبط‌شده، نزدیک شدن هر تاریخ اطلاع‌رسانی یا مرور زمان، رد مزایای حادثه، و تصادف وسیلهٔ نقلیه علاوه بر حادثهٔ حمل‌ونقل.

آنچه باید جمع کرد: شمارهٔ حادثه و هر گزارش، عکس‌ها، اطلاعات شاهدان، مدرک پرداخت کرایه، سوابق پزشکی، و تاریخ، ساعت، مسیر و وسیلهٔ نقلیه یا ایستگاه.