Conille در برابر کانادا (وزیر شهروندی و مهاجرت)

حقایق پرونده

آقای Conille در ۷ اوت ۱۹۹۵ برای شهروندی کانادا درخواست داد. پرونده‌اش هرگز به تصمیم نرسید، چون بررسی سرویس اطلاعات امنیتی کانادا (CSIS) که از آن خواسته شده بود درباره او تحقیق کند سال‌ها بعد هنوز ناتمام بود. او که از انتظار ناامید شده بود، از بخش بدوی دادگاه فدرال (Trial Division، دادگاه فدرال امروزی) حکم الزام (mandamus) خواست تا مقامات وزیر را به رسیدگی به درخواستش ملزم کند.

تصمیم دادگاه

قاضی Tremblay-Lamer درخواست را در ۳۰ اکتبر ۱۹۹۸ پذیرفت. حکم الزام، از جمله، مستلزم وظیفه‌ای قانونی و عمومی است که پس از مطالبه انجام نشده باشد؛ در اینجا بی‌عملی طولانی به منزله امتناع ضمنی از اقدام بود. برای تعیین اینکه آیا تأخیری غیرمعقول است، دادگاه سه پرسش را بررسی کرد: آیا بیش از آنچه فرایند معمولاً لازم دارد طول کشیده، آیا متقاضی یا وکیل او آن را موجب شده، و آیا مرجع مسئول توضیح رضایت‌بخشی داده است. دادگاه نتیجه گرفت که سازمان امنیتی با ادامه‌دادن تحقیق بدون پایانی در چشم‌انداز، عملاً تصمیم‌هایی را به دست گرفته که قانون به مسئول ثبت (Registrar) و قاضی شهروندی (citizenship judge) سپرده است. دادگاه دستور داد که از این سازمان خواسته شود ادامه را توجیه کند؛ اگر نمی‌توانست، درخواست باید برای تصمیم‌گیری نزد قاضی شهروندی می‌رفت.

نکات کلیدی

1. آزمون تأخیر در این رأی سه بخش دارد: غیرعادی طولانی‌بودن، ناشی از متقاضی نبودن، و نبود توضیح رضایت‌بخش از سوی تصمیم‌گیرنده.
2. حکم الزام اتخاذ تصمیم را الزامی می‌کند؛ دیکته نمی‌کند که درخواست پذیرفته شود.
3. کندی تحقیق یک سازمان بیرونی، اگر عملاً جای مقامی را که باید تصمیم بگیرد بگیرد، تأخیر را موجه نمی‌کند.

سؤالات متداول