ادعای قصور در خانهٔ سالمندان و مراقبت طولانی‌مدت در انتاریو

این ادعاها معمولاً شامل چه چیزهایی‌اند

از نگرانی‌هایی که در این ادعاها مطرح می‌شود می‌توان به این موارد اشاره کرد:

• زخم بستر که ایجاد یا بدتر شده است
• سقوط، به‌ویژه سقوط‌های مکرر
• کم‌آبی و سوءتغذیه، که سوابق وزن و دریافت غذا ممکن است آن را نشان دهد
• خطای دارویی، مانند داروی اشتباه، دوز اشتباه یا دوزهای فراموش‌شده
• آسیب‌های توضیح‌داده‌نشده، مانند شکستگی یا کبودی
• آسیب از سوی ساکن دیگر
• ترک مرکز توسط ساکن بدون نظارت
• عفونت‌هایی که به‌موقع درمان نشده‌اند

اینکه هر یک از این موارد نشان‌دهندهٔ قصور یا نقض یک تکلیف قانونی باشد، پرسشی واقعیت‌محور است و در مسائل پزشکی به شواهد پزشکی بستگی دارد. نتیجهٔ نامطلوب در یک ساکن ناتوان و شکننده، خودبه‌خود خطای قانونی نیست.

دو مسیر مسئولیت

۱. سهل‌انگاری. ادعا را می‌توان به‌صورت عدم رعایت مراقبت معقول مطرح کرد. معیارهایی که دادگاه‌ها به کار می‌برند در آرای قضایی آمده است و در این راهنما نمی‌گنجد. وکیل می‌تواند توضیح دهد که این معیارها دربارهٔ یک مرکز و یک ساکن مشخص چگونه اعمال می‌شوند.

۲. منشور حقوق ساکنان. s. 3(1) قانون Fixing Long-Term Care Act, 2021 حقوق ساکن در مرکز مراقبت طولانی‌مدت را برمی‌شمارد. از جمله آن‌ها آزادی از قصور (از سوی دارندهٔ مجوز و کارکنان)، محل اقامت مناسب، تغذیه و مراقبتِ متناسب با نیازهای ساکن، و محیط زندگی ایمن و پاکیزه است. s. 3(3) به ساکن اجازه می‌دهد این حقوق را علیه دارندهٔ مجوز مانند آنکه قراردادی بسته باشند اجرا کند.

جداگانه، s. 24(1) قانون هر دارندهٔ مجوز را موظف می‌کند از ساکنان در برابر سوءرفتار هر کس محافظت کند و اطمینان یابد که نه خودش و نه کارکنانش به آنان بی‌توجهی نمی‌کنند.

مسیر منشور حقوق بررسی می‌کند که آیا حقوق برشمرده‌شده رعایت و ترویج شده‌اند یا نه. اینکه یک وضعیت مشخص حقی از فهرست را نقض می‌کند یا نه، را وکیل و در نهایت دادگاه ارزیابی می‌کند.

کدام سوابق و شواهد اهمیت دارند

مدارکی که وکیل معمولاً می‌خواهد ببیند:

• برنامهٔ مراقبت، و اینکه آیا مراقبتِ توصیف‌شده در آن واقعاً ارائه شده است. منشور حقوق شامل حق مشارکت در تدوین و بازبینی آن است.
• سوابق ثبت مراقبت و جابه‌جایی ساکن، که ممکن است خلأهای آن مهم باشد
• سوابق وزن و دریافت غذا در طول زمان
• گزارش‌های حادثه و هر بررسی داخلی. بر پایهٔ s. 27، دارندهٔ مجوز باید دربارهٔ هر مورد ادعاشده، مشکوک یا مشاهده‌شدهٔ سوءرفتار یا بی‌توجهی که از آن آگاه است تحقیق کند، اقدام مناسب انجام دهد و نتایج را به مدیر (Director) گزارش دهد.
• برنامه‌های کاری کارکنان
• سوابق و عکس‌های مراقبت از زخم
• گزارش‌های بازرسی. پس از بازرسی، بازرس گزارشی تهیه می‌کند (s. 152) و قانون مدیر را به انتشار گزارش‌های بازرسی موظف می‌کند (s. 180).
• یادداشت‌ها و عکس‌های خانواده از ملاقات‌ها، در صورت امکان تاریخ‌دار

چه کسی مسئول است

اینکه مرکز یک مرکز مراقبت طولانی‌مدت است یا یک خانهٔ سالمندان (Retirement Home) چارچوب حقوقی را تغییر می‌دهد، پس شناسایی آن گام نخست است. Retirement Homes Act, 2010 منشور حقوق ساکنان خود را دارد (s. 51) که ساکن می‌تواند آن را نیز مانند قرارداد علیه دارندهٔ مجوز اجرا کند (s. 51(3)). تعریف آن قانون از «خانهٔ سالمندان»، محل‌هایی را که تابع Fixing Long-Term Care Act, 2021 هستند خارج می‌کند.

یک ادعا چه چیزهایی را می‌تواند شامل شود

آنچه می‌توان مطالبه کرد به واقعیت‌ها، شواهد و قانون بستگی دارد. دسته‌هایی که معمولاً مطرح می‌شوند:

• جبران برای ساکن بابت آسیبی که دیده است
• **ادعاهای خانواده بر پایهٔ Family Law Act.** وقتی کسی بر اثر تقصیر یا بی‌توجهی دیگری آسیب ببیند یا کشته شود، s. 61 به بستگان نزدیک (همسر، فرزندان، نوه‌ها، والدین، پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها، برادران و خواهران) اجازه می‌دهد زیان مالی خود را مطالبه کنند. خسارت‌ها ممکن است شامل هزینه‌هایی که برای فرد آسیب‌دیده شده، هزینهٔ سفر برای ملاقات، ارزش خدمات مراقبتی که مدعی ارائه کرده، و مبلغی بابت از دست رفتن راهنمایی، مراقبت و همنشینی که مدعی ممکن بود انتظارش را داشته باشد باشد (s. 61(2)).
• هزینه‌های جیبی، مانند تجهیزات یا مراقبان اضافی
• نیازهای مراقبتی آینده، اگر ساکن زنده بماند و نیازهایش بیشتر شده باشد

اینکه دستهٔ دیگری از خسارت، مانند خسارت تنبیهی، قابل اعمال باشد یا نه، را دادگاه تصمیم می‌گیرد و به شواهد بستگی دارد.

اگر ساکن فوت کرده باشد، Trustee Act (s. 38(1)) به وصی یا مدیر ترکه اجازه می‌دهد دعوای مربوط به خطاهای مدنی یا آسیب‌های وارد بر شخص یا اموال متوفی را ادامه دهد. همچنین مقرر می‌کند که برای خود مرگ یا از دست رفتن امید به زندگی، در صورتی که مرگ ناشی از آسیب‌ها باشد، خسارتی پرداخت نمی‌شود، و حقوق بر پایهٔ بخش پنجم Family Law Act را حفظ می‌کند. اینکه کدام ادعاها باقی می‌مانند و چه کسی آن‌ها را مطرح می‌کند باید با وکیل تأیید شود.

گام‌هایی که مردم معمولاً برمی‌دارند

1. درخواست کتبی سوابق بالینی. ساکن بر پایهٔ قانون حق دسترسی به اطلاعات سلامت خود را دارد (s. 3(1)، para. 19).
2. نگه‌داشتن یادداشت‌ها و عکس‌های تاریخ‌دار از آسیب‌ها و شرایط.
3. مطرح کردن کتبی نگرانی‌ها. دارندهٔ مجوز باید رویه‌های کتبی برای شکایت داشته باشد، از جمله اطلاعاتی دربارهٔ شکایت به وزارتخانه (s. 26(1)).
4. گزارش نگرانی دربارهٔ آسیب. s. 28(1) از هر کس که دلایل معقول برای شک به مراقبت نامناسب یا ناکارآمد، سوءرفتار یا بی‌توجهی منجر به آسیب یا خطر آسیب دارد می‌خواهد به مدیر گزارش دهد. بازرسی یک سابقهٔ رسمی ایجاد می‌کند (s. 152).
5. بررسی هر سند توسط وکیل که مرکز از خانواده می‌خواهد دربارهٔ یک حادثه امضا کند.
6. پرسیدن از وکیل دربارهٔ مهلت‌های قانونی (بخش بعد را ببینید).

مهلت‌های قانونی

بر پایهٔ s. 4 Limitations Act, 2002، ادعا عموماً باید ظرف دو سال از کشف آن آغاز شود. بر پایهٔ s. 5(1)، کشف در تاریخِ زودتر از این دو رخ می‌دهد: روزی که فرد واقعاً از واقعیت‌های کلیدی آگاه شد، و روزی که یک فرد معقول در موقعیت او باید آگاه می‌شد. s. 5(2) از این فرض آغاز می‌کند که آن واقعیت‌ها در زمان وقوع فعل یا ترک فعل شناخته شده بودند، مگر آنکه مدعی خلاف آن را اثبات کند.

s. 7 مدت دوساله را تا زمانی که فرد به‌دلیل وضعیت جسمی، روانی یا روان‌شناختی نمی‌تواند دادرسی را آغاز کند و قیم دعوا (litigation guardian) ندارد متوقف می‌کند. این ممکن است برای ساکنان دچار اختلال شناختی اهمیت داشته باشد. حد نهایی متفاوتی نیز به مدت ۱۵ سال از زمان فعل یا ترک فعل جاری است (s. 15(2))، آن هم با استثناهایی (s. 15(4)).

اینکه این قواعد دربارهٔ یک ساکن یا دربارهٔ ادعای شخصی یکی از اعضای خانواده چگونه اعمال می‌شود به شرایط بستگی دارد و وکیل می‌تواند وضعیت را بی‌درنگ تأیید کند.