ادعای قصور پزشکی در انتاریو

وکیل ابتدا به چه چیزی نگاه می‌کند

وکیلی که ادعای پزشکی احتمالی را ارزیابی می‌کند معمولاً سه پرسش می‌پرسد:

۱. دقیقاً چه اتفاقی افتاد؟ یعنی درمانی که انجام شد یا نشد، و زمان آن.

۲. آیا مراقبت از آنچه از آن متخصص انتظار می‌رفت کمتر بود؟ معیار حقوقی این پرسش در آرای دادگاه‌ها آمده که این راهنما آن‌ها را پوشش نمی‌دهد. پاسخ آن معمولاً با کمک نظر پزشکی داده می‌شود، و نتیجهٔ بد به‌تنهایی به آن پاسخ نمی‌دهد.

۳. آیا کاستی احتمالی واقعاً باعث آسیب شد؟ این پرسشی جدا از پرسش دوم است و اغلب دشوارتر است، به‌ویژه وقتی بیمار از پیش بیمار بوده است.

چرا سببیت اغلب بخش دشوار است

تشخیص دیرهنگام را در نظر بگیرید. حتی اگر تأخیر یک کاستی بوده باشد، طرف مقابل ممکن است استدلال کند که نتیجه یکسان می‌بود، زیرا بیماری از پیش پیشرفته بود یا درمان زودتر چیزی را تغییر نمی‌داد.

پاسخ دادن به این استدلال معمولاً به شواهد پزشکی دربارهٔ آنچه با مراقبت زودتر احتمالاً رخ می‌داد نیاز دارد. اینکه دادگاه تا چه حد سختگیرانه اثبات سببیت را می‌طلبد پرسشی حقوقی است که به رویهٔ قضایی و واقعیت‌ها بستگی دارد.

رضایت به درمان

جدا از کیفیت درمان، قانون انتاریو الزاماتی برای رضایت مقرر می‌کند. بر پایهٔ Health Care Consent Act, 1996، متخصص سلامتی که درمانی را پیشنهاد می‌کند نباید آن را انجام دهد، مگر آنکه فرد، اگر متخصص او را توانا بداند، رضایت داده باشد، یا تصمیم‌گیرندهٔ جانشین برای فردی که متخصص او را ناتوان می‌داند رضایت داده باشد (s. 10(1)). این قانون استثناهایی نیز دارد، برای مثال برای موارد اورژانسی (s. 25).

بند s. 11(1) چهار عنصر رضایت معتبر را برمی‌شمارد: باید به درمان مربوط باشد، آگاهانه باشد، داوطلبانه داده شده باشد، و با اظهار نادرست یا فریب به دست نیامده باشد.

بر پایهٔ s. 11(2)، رضایت وقتی آگاهانه است که به فرد اطلاعاتی داده شده باشد که یک شخص معقول در همان شرایط برای تصمیم‌گیری دربارهٔ درمان لازم دارد، و به درخواست‌های او برای اطلاعات بیشتر پاسخ داده شده باشد. بند s. 11(3) موضوعات را نام می‌برد:

• ماهیت درمان
• منافع مورد انتظار آن
• خطرات مهم آن
• عوارض جانبی مهم آن
• گزینه‌های دیگر موجود
• آنچه بدون آن درمان احتمالاً رخ می‌دهد

اینکه ندادن این اطلاعات پایهٔ یک ادعای مدنی باشد یا نه، و مدعی برای آن چه چیزی را باید اثبات کند، پرسش‌های حقوقی‌ای هستند که فراتر از این راهنما است. وکیل می‌تواند دربارهٔ آن‌ها راهنمایی کند.

چه کسانی ممکن است درگیر باشند

Regulated Health Professions Act, 1991 در Schedule 1 خود قوانین حرفه‌های سلامتی را فهرست می‌کند که پزشکی، مامایی، پرستاری، دندان‌پزشکی، کایروپراکتیک و داروسازی را در بر می‌گیرد. اینکه نام کدام طرف‌ها برده شود تصمیمی است که وکیل پس از بررسی سوابق می‌گیرد.

شکایت به کالج حرفه‌ای

ادعای خسارت در دادگاه از شکایت دربارهٔ رفتار یک متخصص جداست. بر پایهٔ Health Professions Procedural Code در Regulated Health Professions Act, 1991، هیئتی از کمیتهٔ Inquiries, Complaints and Reports Committee شکایتی را که نزد ثبت‌کنندهٔ (Registrar) یک کالج دربارهٔ رفتار یا اقدامات یکی از اعضا ثبت شده بررسی می‌کند (Code, s. 25(1)). همان قانون به کالج پزشکان، یعنی College of Physicians and Surgeons of Ontario، نیز اشاره می‌کند (برای مثال s. 33(2)(c)).

شکایت به کالج دعوای قضایی نیست، و این راهنما توضیح نمی‌دهد که یک شکایت چقدر طول می‌کشد یا چه نتیجه‌ای باید انتظار داشت.

چه کسی از ادعا دفاع می‌کند

اینکه چه کسی از ادعا دفاع می‌کند و چه کسی هزینه را می‌پردازد به این بستگی دارد که نام چه کسی برده شده و چه پوشش یا ترتیباتی برای آنان اعمال می‌شود. این راهنما هیچ سازمان دفاعی خاصی را توصیف نمی‌کند و پیش‌بینی نمی‌کند که هیچ خوانده‌ای چگونه پاسخ خواهد داد. وکیل می‌تواند وضعیت را در یک پروندهٔ مشخص توضیح دهد.

مهلت‌ها

Limitations Act, 2002 مدت پایهٔ دوساله از روز کشف ادعا را مقرر می‌کند (s. 4). بر پایهٔ s. 5(1)، کشف به این بستگی دارد که فرد برای نخستین بار چه زمانی چهار چیز را می‌دانست، یا یک فرد معقول در موقعیت او باید می‌دانست: اینکه آسیب رخ داده، اینکه فعل یا ترک فعلی آن را ایجاد کرده، اینکه آن فعل یا ترک فعل از خوانده بوده، و اینکه آغاز دادرسی راه مناسبی برای جست‌وجوی جبران است.

بند s. 5(2) فرضی می‌افزاید که فرد این چیزها را در روز فعل یا ترک فعل می‌دانسته، مگر آنکه خلافش اثبات شود. یعنی تاریخ کشف متأخرتر چیزی است که مدعی باید بتواند نشان دهد.

یک حد نهایی جداگانهٔ ۱۵ سال از زمان فعل یا ترک فعل اعمال می‌شود (s. 15(2)). این مدت در برخی شرایط جاری نمی‌شود، از جمله مادامی که فرد ناتوان از آغاز دادرسی است و قیم دعوا (litigation guardian) ندارد، مادامی که خردسالی قیم دعوا ندارد، یا مادامی که خوانده عمداً پنهان می‌کند که آسیب رخ داده، که فعل یا ترک فعلی آن را ایجاد کرده، یا که فعل یا ترک فعل از چه کسی بوده است (s. 15(4)). اثبات اینکه یکی از این استثناها اعمال می‌شود بر عهدهٔ صاحب ادعاست (s. 15(5)). برای خردسالان، مدت پایه نیز تا زمانی که کودک قیم دعوا ندارد جاری نمی‌شود (s. 6). نگاه کنید به ادعاهای آسیب کودک.

چون تاریخ‌های کشف اغلب محل اختلاف‌اند، مهلت در یک پروندهٔ مشخص باید هرچه زودتر با وکیل تأیید شود.

روند کار چه مراحلی دارد

1. سوابق. سوابق کامل بیمارستان و پزشک، تصویربرداری، یادداشت‌های پرستاری و سوابق دارویی گردآوری می‌شود.
2. بررسی. وکیل سوابق را ارزیابی می‌کند، و ممکن است نظر پزشکی بخواهد، تا تصمیم بگیرد آیا مبنایی برای ادامه وجود دارد.
3. دادرسی آغاز می‌شود پیش از پایان مدت قانونی، اگر پرونده ادامه یابد.
4. مراحل بعدی از قواعد دادگاه پیروی می‌کنند و به پرونده بستگی دارند.

اینکه یک پرونده چقدر طول می‌کشد و چقدر هزینه دارد به پیچیدگی آن بستگی دارد. بر پایهٔ Solicitors Act (s. 28.1)، وکیل می‌تواند توافق حق‌الوکالهٔ مشروط ببندد که باید کتبی باشد. O. Reg. 563/20 الزامات بیشتری می‌افزاید: توافق‌های مبتنی بر درصد عموماً از فرم استانداردی استفاده می‌کنند که Law Society of Ontario منتشر کرده است (s. 7(1))، و سایر توافق‌ها باید شامل بیانیه‌ای دربارهٔ هزینه‌های دادرسی (disbursements) و مالیات‌ها باشند (s. 7(2)). شرایط هر توافق، از جمله اینکه چه کسی مسئول هزینه‌های دادرسی است، ارزش دارد که با دقت خوانده شود.